≡ Menu
Wanica 261 pixels

‘Kom, we gaan ontbijten! Etenstijd!’ Roept kokkin Semi. Het is maandagochtend, half elf. ‘Wij hebben een streven,’ lacht ze met een smakelijk Surinaams accent achter haar boterham met zalm en ei, terwijl ze naar haar zus Edith knikt. ‘Wij moeten afvallen.’ Edith schatert het uit. ‘Proberen hé,’ nuanceert ze haar zus. ‘Wij roepen al maanden… […] Lees verder...

Thin

‘Zelfs in de hemel koken ze,’ mompel ik in mezelf, terwijl ik naar boven kijk, naar de sterren. Aan de zwarte hemel tekent zich een duidelijk steelpannetje af. Ik ben al een week of drie in Thailand en ken welgeteld drie woorden Thais: khop khun kha, dat in Nederland in één woord ‘dankjewel’ betekent. Er […] Lees verder...

Blauw

'Als jij hier komen werken, jij eerst hier eten.' Ik probeer tegen te stribbelen. 'Maar ik wil hier juist kóken...' Chef Agus Hermawan is onverbiddelijk: 'Nee, moet,' zegt hij. Een week later zit ik met mijn broertje achter een kommetje kroepoek in het Indonesische restaurant Blauw op de Amstelveenseweg in Amsterdam. Erna volgen onder meer […] Lees verder...

Witloof

Tussen de Belgische vlaggen van restaurant Witloof in Maastricht kijken twee bruine labradors me vanuit het raamkozijn tevreden aan. Het zijn net levende boegbeelden die stilzwijgend lijken te zeggen: 'Kom maar naar binnen. Ons baasje verzorgt je hier goed.' Binnen laat ik chef Ad Fiddelers de foto zien die ik van zijn honden heb gemaakt. […] Lees verder...

Victor Russo's Osteria

“Proef maar.” Meer woorden zijn overbodig in de taal van eten en drinken. Ik sta met mijn koksbroek aan in de keuken van Victor Russo’s Osteria en laat het zand tussen de raapstelen voor wat het is. Victor Russo giet de pasta af, schudt er wat olijfolie door, geeft me een sliert aan en herhaalt: […] Lees verder...